Czym sobie zasłużyłam?
Zawsze robiłam wszystko żeby było dobrze a i tak jestem najgorsza. Dbam o dziecko chce dla niej jak najlepiej i poświęciłabym dla mojej rodziny wszystko. Dlaczego więc to wszytko jest takie skomplikowane?
Jej ojciec nie jest najlepszym człowiekiem ale go kochałam. Jest i zawsze będzie jej rodzicem, to tak samo jego córka jak i moja, więc czemu nie możemy się dogadać? Dlaczego chcę ze mną walczyć zamiast skupić się na jej przyszłości? Dlaczego robi wszystko żeby mieć we mnie wroga?
Wieczne groźby, wyzwiska a ja i tak przez tak długi czas nic z tym nie robiłam bo myślałam że się zmieni. Myślałam że patrząc na to maleństwo zapomni o naszych kłótniach i będziemy mogli zachowywać się jak dojrzali ludzie. Byłam strasznie naiwna. Dałam sobą manipulować, wykończył mnie psychicznie ale teraz muszę dać radę, muszę znaleźć w sobie siłę. Dla mojej córeczki.
Po co mam dalej żyć?
To pytanie cały czas nie daje mi spokoju. Muszę się czymś zająć muszę znaleźć zajęcie ale jak? Dopiero skończyłam szkołę, zdałam maturę, 2 tygodnie po ostatnim egzaminie przyszła na świat moja kochana córeczka i to jej całkowicie się poświęcam. Tylko jaki to wszystko ma sens? Kocham ją nad życie ale czuję się jak w klatce. Mam mnóstwo obowiązków ale brak chęci i siły na cokolwiek. Jeśli już to na niej tylko potrafię się skupić; ubrać, wykąpać, nakarmić, przytulić, zabawić... Obowiązki domowe przychodzą mi z wielkim trudem. Po co mam dalej żyć skoro i tak nic nie robię tylko wychowuje dziecko? Nie jestem idealną matką, myśl że byłoby jej sto razy lepiej u kogoś innego cały czas nie daje mi spokoju. Wiem że to nieprawda. Za każdym razem kiedy widzę jej uśmiech wiem, że daje radę, że pomimo tego co dzieje się w mojej głowie kocham ją i jest dla mnie najważniejsza. To jest mój sens, całe moje życie i zawsze tak będzie.
Chcę do domu,
chcę stąd uciec.
Chcę się zamknąć,
chcę już zniknąć.
Chcę mej śmierci, zakończenia.
Chcę by życie me stracone, nigdy nie istniało.
Wiele rzeczy pragnę, wiele rzeczy chcę.
Lecz nie mogę, lecz wciąż żyje.
Czemu?
It's really hard to live with it.
It hurts, precisely everything in my life hurt. Every word, every gesture...
Why? It should mean nothing to me, but my mind shows it like something so important that I can't just ignore it.
It's do or die.
